Afl. 5 Scylla

 

Voorjaar 1995 werd door de VARA-leiding besloten dat Unit 13 ontwikkeld mocht worden op basis van het synopsis dat Jan Rutger Achterberg en ik gemaakt hadden. Tot nu toe had de VARA dit soort grote series altijd uitbesteed aan een produktiefirma, maar nu wilde de VARA zelf gaan produceren. Het was de tijd van ‘niemand meer in dienst nemen’ en ‘per projekt mensen inhuren’. Natuurlijk had Jan Rutger Achterberg al meerdere series begeleid als eindredacteur, maar het opzetten van een produktie, tijdschema’s , planning, etc. dat was iets nieuws, daar had niemand bij de VARA enige ervaring mee. Bovendien was Frank de Jonge net als hoofd drama aangenomen bij de VARA. Hij kwam uit de toneelwereld en wist niets van film en televisiemaken. Ik had die ervaring wel. Het was uitermate slim van de VARA om dit zo op te zetten, want op deze manier hoefden ze niet de overhead van een produktiefirma te betalen, maar haalden ze wel know-how in huis. Dit tekent ook meteen het verschil in cultuur tussen een bedrijf als Joop van den Ende-produkties en de VARA. Joop van den Ende had affiniteit met de kleine ZZP-ers, hij koesterde ze en zorgde dat hun inbreng het bedrijf ten goede kwam. Het was niet voor niets dat op dat moment een aantal mensen uit de filmwereld zoals Olga Madsen, Frans Rasker en Hans Scheepmaker juist bij van den Ende werk hadden gevonden.

Peter Tuinman en Yvonne van den Hurk
als Ruard Talsma en Adrienne Rieding
foto: Gerrit Serne

Bij de VARA had Vera Keur net het stokje overgenomen van Marcel van Dam en werd er niet gedacht vanuit de creatieve inbreng en hoe die te koesteren, maar vanuit het bedrijf en wat het beste was voor de VARA. Frans Klein, in die tijd financieel directeur van de VARA, wist niets van drama en hoe dat gemaakt werd. Hij had er ook totaal geen gevoel voor en werd niet voor niets ‘de kruidenier’ genoemd in de wandelgangen. Om een voorbeeld te noemen: Gedurende het hele jaar 1995, het jaar van de treatments en scripts, produktievoorbereiding, research, casting e.d. werd ik niet betaald door de VARA. Men vond dat ik zelf ook moest investeren in de nieuwe serie en ik zou pas betaald worden als de serie ook echt in produktie zou gaan. En dat zou pas besloten worden als de voorbereidingen een definitieve vorm hadden aangenomen. Dus moest ik  zoeken naar ander betaald werk om mijn boterham te verdienen. Gelukkig vond ik dat in nasynchronisatiewerk voor Telescreen en kon ik 52 afleveringen ‘bamboo bears’ nasynchroniseren, maar tussendoor was ik bezig met scripts, research, casting e.d. Op zich geen punt natuurlijk, ik was free-lancer.Maar het tekent wel de sfeer.

Han Oldigs als Roberto Amati
publiciteitsfoto: Gerrit Serne

Deze houding van Frans Klein leverde ook indirect een probleem op: Bij “Bureau Kruislaan” waren Remmelt Remmelts en ik beide uitvoerend producent en diezelfde constructie stond mij voor ogen voor “Unit 13”. Remmelt was in vaste dienst bij van den Ende-produkties en eiste dat hij bij de VARA voor  minimaal 3 jaar in dienst kon komen, anders zou hij niet weggaan bij van den Ende. In eerste instantie was de VARA hier mordicus tegen en het heeft bijna een jaar geduurd voordat Frans Klein overstag ging. In de tussenliggende tijd werden mij steeds andere (free-lance)uitvoerend producenten voorgesteld, maar ik bleef volhouden dat Remmelt het moest gaan doen en niemand anders.

still unit13
Frederik de Groot en Kenneth Herdigein
als Ben Govers en Harry Bresler

 

Er waren ook voordelen bij het maken van een serie op deze manier voor de VARA. Een groot voordeel was dat ik mijn eigen mensen kon uitzoeken en niet hoefde te werken met de mensen die toevallig in dienst waren bij het bedrijf. Bij ‘Bureau Kruislaan’ bijvoorbeeld was ik verplicht te werken met Harry Klooster als castingdirector en met Hans van Eyck voor de muziek. Prima vakmensen, maar niet mijn eerste keus. De VARA had dit soort afspraken niet. Ook de vraag: Zullen we op ‘film’ of ‘video’ draaien?,werd niet eens gesteld. Dat was een probleem minder, want ‘film’ had en heeft duidelijk mijn voorkeur.

foto: Marielle Sprong

De treatments zouden geschreven worden door Felix Thijssen, daarbij geholpen door zijn dochter Maria Thijssen en Simon de Waal. Maria was speciaal gevraagd om de vrouwenkarakters vorm te geven, en Simon vanwege zijn kennis over de politie. Zoals al eerder gezegd is Felix een fantastische schrijver. Als geen ander weet hij bijvoorbeeld hoe je een scene moet openen om de kijker ‘hooked’ te krijgen. Hij is ook een intelligente en erudiete schrijver: Zo bedacht hij de naam Scylla voor een misdaadsyndicaat met meerdere divisies. Maar in de scripts van ‘Bureau Kruislaan’ vond ik met name zijn vrouwelijke karakters ouderwets, het waren geen  vrouwen van nu. Dus ik hoopte dat Maria hiermee zou kunnen helpen, want een van de hoofdkarakters was een vrouw, officier van justitie Adrienne Rieding. Na de eerste schrijversmeeting, waarbij alle betrokkenen aanwezig waren, had ik daar alle vertrouwen in.

Felix Thijssen woonde (en woont nog steeds) in Zuid-Frankrijk en kwam eens in de zoveel tijd naar Nederland om hier zijn zaken af te handelen, zowel met ons als met zijn uitgever. Er was nog geen internet om contact te houden, slechts via de fax konden we communiceren. Ook om die reden was het handig om Maria in het team te hebben, want zij woonde in Nederland. Tijdens die eerste schrijversmeeting werd ook de definitieve titel bedacht: UNIT 13. Het schrijversteam was rond.

topfoto: still unit 13: Herman Gilis en Yvonne van den Hurk, als Paul en Adrienne Rieding

Volgende keer:  CASTING EN MUZIEK.

 

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s